marnotrawny

Alicja Rodzik Photography

piszę do ciebie zza oceanu

tu sztormy

pochłonęły wszystkie porty

jest mnie coraz mniej

i słuchy ustały

mówią

martwe nie powstaje

pamięć rozlicza wciąż z podatków

żaden wiatr nie sprzyja

uściskom dłoni

jedynie

dno wyciąga ramiona

zaśniesz nie poczujesz

ze wszystkiego owdowiały

uwolni

od balastu

nie szukam tętna w legendzie

- dryfuję

© Wihtkacy Zaborniak

spór o ciało

długie noże karmią ostre cienie

padają w wełnę barwioną czerwoną purpurą

szkarłatem z czerwców w delikatny len

pieści wycieńczone ciało

miejsce do którego wtargnął zwiastun nienawiści 
próbując założyć kaganiec

wymykającemu się światłu rozpalonego ognia

i wonnych korzeni palonych przez płatne płaczki

przepędź

w trosce o gorliwość domu nie zakrywaj mi oczu
wrażliwych na pocieszające orędzie 
dla nadłamanej trzciny leżącej w błocie ziemi

nie zadeptuj

to nie mój dzień na opłakiwanie

żałobne utwory towarzyszące

marom

wciąż żyję

© Wihtkacy Zaborniak

Ulotność

Darek d@rou Duda - Fotografia

zmarzniętą ziemią

zakrywa tajemnicę

pochowanej w nas

wieczności

mieszając z prochem

niezliczone oddechy

tego co żyje

© Wihtkacy Zaborniak

u zmierzchu dni

  

z twarzą przyklejoną do szyby
wpatruję się ekstatycznie
w krople deszczu

i chowam w sobie dziecko
z kieszeniami pełnymi piłek
zimą soplami w oczach
swojego kociaka, który umarł
kwiat, który usechł
tych, którzy odeszli bez powrotu
zdradzili

chowam wewnętrzne dziecko
w dziurawym płaszczu
tęskniące za ciepłymi kasztanami
za sąsiedztwem i przyjaciółmi
za jaskółką, która zwiastowała wiosnę
latawcami puszczonymi w niebo

chowam w sercu dziecko
które rozebrano z godności
i wylano na nie ścieki świata
za ojcem, za matką
których nie pamiętam

chowam we mnie dziecko
które nie akceptuje
że mogę się śmiać,
gdy w tym samym czasie ktoś płacze

chowam we mnie dziecko
niepocieszone
które chciałoby zbudować życie
w samym sercu akcji

 kolorowy świat –

© Wihtkacy Zaborniak

kwarantanna

zapadłeś się we mnie
milczeniem
marmurowej płyty

odczuwałem ciężar 
wyszukanych pomysłów zwodzenia
mostów jakie buduje się w rozpaczy

pomiędzy Ojcem i synem

nie przyjmę uzdrowienia
z obietnic tego systemu rzeczy
kiedy to w pełni pojmę
zapadniemy na epidemię
siebie

© Wihtkacy Zaborniak

pomóż niedowiarstwu memu

oto moje ziarnko

które oczekuje śmierci w ciepłej glebie

uwolnienia plonu

nikt nie opłakuje

miejsca spoczynku

wątłej wiary w modlitwie

na samym dnie danego słowa

amen

pękła skorupka gorczycy

cierpliwie krusząc twardą rzeczywistość

któż odważy się 
zesłać przeciwko nam żywioł

tak byśmy nie mieli powodów do wzruszeń

© Wihtkacy Zaborniak

ANTOLOGIA POETÓW POLSKICH 2017

Cieszę się niezmiernie z mojego udziału w jakże pięknej i ważnej publikacji...

błogosławieni cisi

przebudzony nasłuchuję

skąd zawodzą słowa

wieczne odpoczywanie

racz im dać panie…

nie brzmią groźnie

bo przecież śmierć

stała się powszednia

zdumiewa jedynie
że nikt pomimo wiary

nie rwie się na siłę

do nieba

sąsiadka

ma żal

że odszedł obojętny

bez pożegnania

o wpół do czwartej  

nad ranem

nie potrafi założyć kagańca

by nie ujadać w rozgoryczeniu

na swojego ojca

matkę

ulepionych z błota

podłe życie

bez nadziei

i Boga

© Wihtkacy Zaborniak

skaza

Boże 
czemuś mnie opuścił

czy to już

nastał właściwy moment

rozpalić ogień i rozgrzać w nim stempel

dla świętego imienia

schłodzić octem

nienawiść —

wylewa swą żółć

topi w niej wyrzuty sumienia

stróżu

w nich się już nie odnajdziesz

nic nie pomoże

z głową zadartą wyć

eli, eli, lama sabachtani

i tylko jedno we mnie żyje

trwać

© Wihtkacy Zaborniak

odtrącony

stary księżyc

zwisa zdesperowany

z nagich drzew

placów

skostniałych na kamień

domaga się piersi nocy

by mógł karmić naszą obecność

szronem nieba

maluje sine usta

które nie czczą

źródła

łona matek

wypluwają obojętnie kostki

lodu

© Wihtkacy Zaborniak

nie boli nie

kto krzyczał że agape

przybija czas w pamięci

jest aktem bez końca

i początku rzeczy

teraźniejszych i przyszłych

w ich wysokości i głębokości

niepodzielna

narkotyk życia

światło

i jeszcze

nienawiść

bezsenna śmierć rzeczy

prawd i kłamstw języków

ludzi i aniołów

miecz

zdolny rozeznać myśli

i zamiary serca

bez niej nic

nikt i nikogo

miłość

© Wihtkacy Zaborniak

rozgrzane żelazo

Nico Nordström

zima przyszła bez jesieni

bez chryzantemy

mój grób

nie chce westchnień  kwiatów 

ciekłych pożarów nienasyconego lata

upominającego się

o czystą kartkę białego papieru

dwa arkusze białego papieru 

trzy zniecierpliwione arkusze

białego papieru 

w wewnętrznej kiszeni marynarki

intrygujący testament

oczekuje na słowa

które go  nażyźnią

wzbudzając  pragnienie życia

pod skórą

nie mogę stać się

milczącym atramentem

© Wihtkacy Zaborniak

najtrudniejsze są rozstania

                           

                                     Annie O.

czas zejść z barykad bracie

przestać bronić zacięcie

fanaberii złudzeń

zagrzewających do ataku

euforii

są niczym

mokre drewka

nie rozpalą płomienia walki

czas uchwycić się mocno

rękojmi życia

nie ujrzysz bijąc pięściami

na oślep  powietrze 
zachłannie

w płuca złapać

czas zejść z barykad bracie

przystąpić do ataku

odzyskać wyrwane kawałki

puzzli

poskładać w sobie

w obraz

niepokonanych

© Wihtkacy Zaborniak

Zapraszam do relacji ze spotkania - Dialogi ze światłem.

OTWÓRZ LINK

http://mtlmielec.blogspot.com/2017/03/dialogi-z-witkhacym.html

psalm śmiertelnie ważny

spowiadam się Bogu

wyznaje winy

po stokroć większe od innych

bo nie podzieliłem się z ludźmi

słowem

głodnych nie ustrzegłem

od kradzieży w piekarni na rogu

nie pozdrowiłem

bądź pochwalony człowieku

który w niewiedzy swojej

obciążasz sumienie w beznadziei

na światło 

zbyt szybko opuszczałem

zmęczone powieki

na ostre widzenie

głupoty

winny jestem

nienawiści pożerającej ogień agape

bo nie zamordowałem zdrajcy
który mieszka we mnie

pozwoliłem deptać

na skraju łąki żółte kaczeńce

kiedy szlochały

nie zamykałem ust

wdowom

bluźniły przeciwko tobie

moja bardzo wielka wina

© Wihtkacy Zaborniak

wyklęty

płoniesz w głupim sercu świata

wraz ze mną

niepochamowaną żądzą pustych obietnic

wyżerających komórkę po komórce wszelkiego ciała

niczym gangrena zdobywasz kolejne pola ropiejące

w miejscach rozgoryczenia wznosząc lament pokoleń

odetnij ode mnie swoją pępowinę

wszystkie moje kalekie członki

po cóż ci

przybrana prawość aniele dogasający

skoro powala cię cuchnąca antypatia

wzburzonych wnętrzności jątrząca rana

bez nadziei

wiary

bez jutra

© Wihtkacy Zaborniak

Chiaroscuro w nowym wcieleniu - wersja dżwiękowa

Withkacy Zaborniak
POLECA -
30 wierszy w wyborze i mistrzowskiej interpretacji  Stacha Ożóga. - (fragment).

(Do nabycia u autora).

akeda

pomiędzy pniem a siekierą

usiądźmy w milczeniu              

i zapomnijmy o naszych rolach

sędziego i sądzonego

w niewypowiedzianych słowach

miłość jest aktem

bez końca i początku

nie boli—  nie

nie zna granic

a na koniec nauczysz mnie

liczyć

do siedemdziesięciu siedmiu 
razy 

przez łzy wzruszenia

budzi się świt

© Wihtkacy Zaborniak

Razem istnieją – czerwień i czerń.

Chiaroscuro Withkacego, to pejzaż jasny i ciemny, a także pełen światła i cieni. Celowo rozróżniam kolory od światła. Światłocienie obserwuję, kiedy słońce łaskawie, ale też i zachłannie pieści przedmioty, ludzi, rośliny, rozłożenie świateł i cieni. Jasny i ciemny zaś kojarzy mi się, z całą paletą szarości. Tyle też powiedziałabym o wierszach Witka, gdzie cień pada na tę, która winna być czułością. To też lustro, w którym on mężczyzna chce się przejrzeć i zobaczyć siebie. Jak to zrobić obiektywnie, jak namalować swój obraz, jakimi słowami, kiedy lustro pełne jest czerni? Mężczyzna prosi o zatrzymanie w pamięci samych dobrych chwil, pożądanych cech. Trochę jak wspomnienia     z wakacji, kiedy dla siebie zabieramy tylko te najlepsze. Każdy   z nas chciałby w pamięci innych pozostać, jako człowiek pełen gorących uczuć, sprawca wyjątkowych chwil, jako ten, który przełamuje czerń, poszukuje siebie, odwołując się do podstawowych uczuć. To również moment, kiedy ludzie do tej pory bliscy stają się obcy. Withkacy pisze, że czas przestać trzymać się kurczowo dramatów. Już pora afirmować życie! Zostawić stare złudzenia, które pozwalały chodzić na skróty. A wszystko to dzieje się       w drodze, kiedy mężczyzna rozkłada szeroko ramiona obciążony nadmiarem czerwieni. Taka jest poezja Withkacego. Wypełniona dwoma kolorami: czerwienią i czernią. Czerwień to pożar, to krew. Nie przechodzi ona w czerń i cień. Te barwy współistnieją.        Z pewnością warto sięgnąć po utwory z Chiaroscuro, przejrzeć się    w nich jak w lustrze i z uwagą obserwować, jak rozkładają się cienie.

                                                                       

                                  

                                   Marzena Przekwas-Siemiątkowska

powstań

na cmentarzu wciąż przybywa

młodych ciętych

kwiatów

zdanych na bezradność

w swym uporze

wkorzenienia się

w życie

prężne pną ciała

by w końcu zwiędnąć

wtulając głowy w sen

śmierci

bez gwarancji na święty spokój

aż do dnia

kiedy zaczniesz wybudzać

ducha

ujmującego się za nami

bo o co modlić się mamy

nie wiemy

jak

wyciszyć

nienasycone dźwięków

dzwony

© Wihtkacy Zaborniak