Wstęp
przechodzę na drugą
stronę
kiedy marzenia
przymierają
głodem
z letargu budzi się
nadzieja
Otóż
to! Poezja Withacego, to upadanie i podnoszenie się, z kieszeniami pełnymi
nadziei.
Autor
nie mydli oczu, nie zwalnia z brania odpowiedzialności za nasze czyny, ale daje
drugą szansę:
ukazał nam Bóg
w jakim grzęźniemy błocie
zanurzeni po szyję
Dalej jednak rodzi się nowe:
po trzech dniach
wyjdę z grobu
na ponowne zmartwychwstanie
Mówiąc
dobitnie, wie, że nie jest dobrze, ale z drugiej strony zapewnia, że przyjdzie
lepszy czas. Wystarczy sił, by sprostać trudnościom.
Cokolwiek
się dzieje, jednak wiara pozwala dryfować na powierzchni.
buduję arkę
uszczelniam wiarę
dryfuję na
powierzchni
Jest
w nas wieczność, więc zmarznięta ziemia nie powinna smucić, wszak odrodzimy się, by żyć wiecznie.
A
my, pomimo to, jesteśmy obłudni. Wskrzeszamy Boga, by go zabić. Co za śmiałe
posunięcie! Już Nietzsche o tym pisał, że „Ostatni Chrześcijanin umarł na
krzyżu”.
Idąc
tym tropem, autor mówi, że dla każdego przychodzi czas zwątpienia. Ksiądz
sprzedaje bajki, o wiecznej szczęśliwości, ale co z tego ?
Taka
wiara nie wystarczy w doczesnym życiu. Zatem rodzi się pokusa, by oceniać,
negować, krytykować. Szukać prawdy. Jak to zrobić?
Poeta bezkarnie może sądzić i nie zostanie
osądzony, bowiem, ukryty w wierszu jest cichy i anonimowy:
billboard
słowa
uchylają okiennice
na świat
namacalny i ten
utracony
obnażając
pochodzenie
nie otwieram ust
niemowę
można uznać za
mędrca
wychwalać wschody i
zachody
sądząc nie być
osądzonym
Withacy
pięknie pisze o samotności:
egejskie popioły
nie mam nikogo
do kochania
jutro kupię
ptaka
zamknięty
nie odleci w morze
z łez
wyrzucę klucz
niech tonie
w pragnieniu
Pokusiłabym
się, o postawienie pewnej tezy. Hmmm,
podmiot kupi ptaka, zamknie go w klatce.
Radość sprawi mu jego ból, niezaspokojone pragnienie wolności. W
psychologii ma to swoje miejsce. Jeśli
człowiek czuje chaos wewnątrz siebie, próbuje go metaforycznie uporządkować
poprzez układanie książek, płyt, wyrzucanie śmieci itd. Jeśli człowiek czuje
się zniewolony, obcina wróblom skrzydła, by nie mogły polecieć. Ten wiersz mnie
pokonał! Pokonał, bo zastanawiam się, co musi czuć poeta, jakie rozterki, jakie
sprzeczności, jak bardzo mu to ciąży, że uwięzi zwierze, by na zawsze z nim
zostało. To przywilej poezji, możemy coś zniszczyć, by zmniejszyć swój ból, by
go jakoś ukoić.
sztuka spadania
gdybym tak umiał
miłować
pewnie podbiłbym
świat
podcięte skrzydła
nie wzbiją wysoko
danych obietnic na
przetrwanie
zbuduje sobie dom
na ziemi
To
drugi tekst, który zakorzenia się w odbiorcy. Poeta zrezygnuje z lotu, czuje,
że nie jest na tyle mocny, by miłować pomimo wyrządzanych mu krzywd, a jednak
ustawicznie do tego celu dąży. Zbuduje sobie dom na ziemi, bo nie wierzy w dane
obietnice. Nie wytrzyma w powietrzu zbyt długo, a powietrze to duszne było od
marzeń, aspiracji. Może czasem warto na chwile zrezygnować z ambicji i postawić
stopy na stabilnym gruncie?
Poezja
Withacego, na pozór łatwa, niesie pewne pułapki interpretacyjne! O ile wydaje
Ci się, że czytasz o Bogu, o tyle ten Bóg mieszka w Tobie i ma różne oblicza.
Nie jest to tylko Bóg, którego znasz z biblii, to bóg, którego sam stwarzasz,
by go zabić, a na jego miejsce powstanie nowy.
Poniekąd stoisz sobie z boku, stwarzasz alter ego, by sprawdzić, czy ten
twór Ci w czymś pomoże, czy nie. Spełni Twoje marzenia, a może jeszcze bardziej
zniewoli?
Wtedy
zostaje coś tak pospolitego, jak miłość, nieważne, że to będzie miłość
kupionego i uwięzionego ptaka, wszak to wystarczy….
Czytelniku
wkraczasz w świat, który może Ci się nie spodobać, bo będziesz poznawał siebie.
Nikt
nie będzie głaskał po głowie i to największa zaleta poezji Withacego.
Marzena Przekwas – Siemiątkowska
.jpg)
