ziemia

odwieczne pole walki

wciąż krwawi

słońce w złotych lasach

zadłuża się w kalendarze wieczności

spisują ulotne epoki

słabych i znużonych pokoleń

zmuszonych do dymisji

niepotrzebnych nikomu doświadczeń

byt nasz podniebny
i ja

banita boski








© Wihtkacy Zaborniak

uwierz

Butoh

tęsknię Hiobie

długo milczałem i nie mam nic

na usprawiedliwienie

cóż nam ze współczucia

nagich słów przyniesionych z myślą 
pocieszenia bez wmieszania się

w gorycz duszy

nie ukoi krzyku rozżalenia 

rozlewających wód ani paplanina nie powstrzyma

jedna tama

bliższa ciału w wytrwałości  skorupa gliny

niż pył drogi który odkupiciel strzepie z sandałów

bez wzruszenia ramionami

nie przysięgaj na moją prawość

© Wihtkacy Zaborniak

oczekiwanie

Maria Kuczara

najdroższa córko

nie tobie było schodzić w podziemia

wypełniać oczy nienasycone

czernią

dokładając do rozjuszonego gniewu

którym ujada wściekły ceber

nie tobie wpatrywać się w mętne noce

ograbione z iskry nadziei

sny

nie rozpalą na nowo

płomiennej miłości

opłakiwanej

w suchych oczodołach skargi

odsuń kamień przeszkody

i poskładaj brakujące szczątki

między nami

zanim wyszeptam stęskniony

talita kumi

© Wihtkacy Zaborniak

słowa żywiczne

żyły nacięte wylewają soki

nie karmią ciała pnia

mlekiem

zrozpaczonej mądrości

nie ukoi przekleństwo

drzewa poznania

rozkosze

źródeł obfitujących w wodę

wciąż wołają

w bólach porodowych

o rozwiązanie ust

owoc wyborny

jutrzenko

czyżbym przepadł dla ciebie

i pór orzeźwienia

dla tych którzy szukają

miejsca odpoczynku

stają się mi wciąż bliższe

smutne księżyce pochylone

coraz mocniej nad losem

nieczułym

uderz w jądro

tak jak się rozłupuje skałę

młotem kowalskim

aż serce pęknie z żalu

skruszone

wykuj na wojnę

z ciemnością

odnajdziesz mnie w długim cieniu

© Wihtkacy Zaborniak

nie jest to wiersz

który pisałeś Panie w zamyśleniu

wodząc palcem po ziemi

o miłości i współczuciu

nie jest to wiersz natchniony

duchem

w którym się pobłaża i zapomina o winie

zniewolonych grzechem

nie jest 

wymierzony w nadstawiany policzek

nierządnicy

to wiersz współczesny

o kamieniu wycelowanym

nieuchronnie w nas wszystkich

na świadectwo wołających 
o pomstę

gdzieś kamienują

sprawiedliwość

krwawi czoło

© Wihtkacy Zaborniak

dialogi w chiaroscuro

© Wihtkacy Zaborniak

keraméus

Dominik Hamala.

wyrwij ze mnie bezkształtną bryłę

z gliną zmieszaj garść piachu bez trawy i kamieni

rzeki

nad którą wydarzyło się wszystko

byś nie zranił stopy udeptując

do konsystencji

na swój obraz i podobieństwo

stało się zamysłem dnia szóstego

i przeobraziło się

w dno

naczynia

dla celów użytecznych domu

w którym nie mówi się przekornie

co czynisz

wycieńczonej glinie

nadaj wodą hardość

zanim zastygnę w skorupę bezwładną

na kamiennej tarczy koła

niech ulegnie

mistrzowskim palcom

kształt coraz bardziej widoczny

choć jeszcze nietrwały

w próbie ognia

wypal ze mnie ostatnią kroplę

© Wihtkacy Zaborniak

getsemani

wraz z nadejściem zmroku

przechodzę na drugą stronę

doliny kidron

gdzie zdają się odradzać nieustannie

z tych samych korzeni nowe pędy

drzew oliwnych

z którymi staliśmy się świadkami kręgu 
światła lamp płonących pocałunków

zdrajcy

nie mogłem znieść

i gdybym pojął kielich

zaprzestałbym walki z krwią ciała

wypełnił po brzeg dni zmarnowane

odczuwając boleśnie ciężar 
złożonych obietnic

zawieszam obok ciebie

niespokojne noce wyczekując dnia

w którym nie zmorzy nas sen

oprócz syna zagłady

© Wihtkacy Zaborniak

tradycyjnie

kolejny raz

wskrzeszamy boga

szopkę podziwiamy

szkoda że nie własną

leży bezradny

awaryjne wyjście

grzechów

kadzidło berło i mirrę

składamy bezmyślnie

by ponownie

zabić

© Wihtkacy Zaborniak

psalm jonaszowy

Strauss Helfried, Moscow

coraz częściej

wypala się prognoza na życie

uchodzi

w kręgach dymu wielkich kominów

światła latarń oczy nie trawią już

horyzontu

na pełnym morzu przystani

w którą jeszcze nie uwierzyliśmy

do końca

tam witać nas będą matki

machając chustkami

na sny

rzucamy za burtę

zbędny balast samych siebie

w samo serce szeolu

na przechowanie wielkiej rybie

z głębi brzucha  usłysz

modlitwę tonących

Ojcze

coraz trudniej nam

złapać w płuca oddech

wypełnić żagle iskrę

życia rozniecić

to już trzeci dzień

i noc zdaje się nie przemijać

wypluj nas 

na niestrawione przez ogień lądy

© Wihtkacy Zaborniak

cudzoziemiec

Pedro Luis Raota

nie tęsknię do miejsc na ziemi

tymczasowych zameldowań

zachodów i wschodów słońca                   

w odcieniach karminu podobnemu krwi

którą przesiąkł ogród pełen dziecięcych pląsów 

przedwcześnie milknących śpiewów 
robaczywej radości nie ścierpię

obietnic pokoleń mój wyzwolicielu

bądź nasycony drogą

© Wihtkacy Zaborniak

niwa

pokryci chwastami w bruzdach czasu

zapomnieliśmy o miejscach 
gdzie drzemią

głęboko złożone talenty syna

na próżno  

garnie się ku niebu zrozpaczona  matka 
wypatruje na drodze  powrotu

gospodarza

który odpłaci podczas żniwa

według urodzaju

gnuśnym wypełni kieszenie

zapowiedź zapłaty wypali złote ściernisko
ogniem

by wiatr nie wmieszał plew

w ziarno spichrza

które zmielą młyny boże 
na mąkę tłustych lat

w dziesięcinie moich ust

doszukaj się białych pól 





© Wihtkacy Zaborniak

złupione lądy

Robert Shana ParkeHarrison

próbuje powstać

na twój głos anielski

szuka we mnie skrawka

ocalałej ziemi

byś mógł posadzić drzewo

i zacząć wszystko od nowa

w sobie zaowocować

bez robaków

wyżerających niestrudzenie nagie ciało

z ogromu kwitnącego sadu

który przepadł

jak kamień rzucony w wodę

co spoczywa na dnie

bliższym mu niż niebo

po którym się ciągle mijamy

nie odchodź

jak wtedy

staliśmy się cudzoziemcami

© Wihtkacy Zaborniak

w drodze powrotnej

obciążeni nadmiarem czerwieni

rozkładamy szeroko ramiona

karłowacieją owoce życia

w takiej postaci

nie sposób zaspokoić

wszystkich głodów w soki 
odżywcze wartości

dopóki nie posmakujesz 

nie wiesz że cierpkie rosną

kosztem innych czyniąc podniebienie
drętwym z każdym dniem coraz bardziej 
wątłym przekonaniem 

że choć nie znamy dnia 
ani godziny przyjdzie

przerzedzić dumne konary 

skarcić odstających 

od kopuły

aż po zmurszałe łęgi 

© Wihtkacy Zaborniak

bielmo

Krzysztofowi Schodowskiemu

nano'

nieporadne

te moje dni niczyje

szczenięce figle

psoty

niczym śmierć skarżą się na światło

w mroku próżno

szuka treści by nadać

przynależność bezpańskiej rasie

spluń w oczy

martwe bym nie musiał błądzić

po labiryncie własnych złudzeń

wetrzyj glinę

drogi

wzdłuż płotów strzegą psy harde

przepełnione obłudną wiarą

w usynowienie wieczności

coraz bliższy staje się sen

stół zastawiony

i okruchy spadające na ziemię

© Wihtkacy Zaborniak

do nieujarzmionej

Andre Petterson

nęcisz
jakbym odgrywał jakiekolwiek znaczenie
w podtrzymaniu ognia
podczas gdy płonę

wraz z tobą

pozostawiając jedynie proch ziemi

który wcześniej usilnie mieszaliśmy z wodą

licząc na udany przepis

poety

bez serca

nie pisz wiersza
ze zlepku słów

wyrwanych sobie z litości

by dokarmiać głodne szczenięta

nie przychodź znienacka
powalić na kolana
ściągnąć kaganiec
by ujadał
niewyparzony pysk

schowałem wszystkie smycze
krótkiego trzymania
wymykam się w malignę

zabraknie psa

© Wihtkacy Zaborniak

Odpowiem w zmartwychwstaniu drzew

Erland Mork

(…)a księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie.

W. Szymborska

rodzę się

wraz ze mną młody las

upada powstaje

w odradzających się pniach

szukam sensu istnienia

religia polityka

martwe gałęzie na drzewie pokoleń

kwitną a jednak

pozbawione tajemnicy owocowania

prężę pierś zachłannie smakując życie

może jeszcze zdążę

pożar

ktoś się odważył bawić zapałkami

wzdłuż zwęglonej brzozy

zgliszcza pamięci

hołd

rodzić się na śmierć

jedyne co pozbawione sensu

zabawmy się przez chwilę

w chowanego

w życie

 © Wihtkacy Zaborniak

jezioro

               Jarosławowi Jabrzemskiemu

Mikko Lagerstedt

wyciągnij z kredensu kieliszki

rozleję ciszę 

przed burzą upijemy się 

spojrzeniem

bez zmrużenia powiek

znosić się będziemy            

w dniu ostatnim                                             

tak jak wtedy

kiedy jeszcze byłem 

ufnie przepełniony spokojem obojętności

jakiegokolwiek znaczenia

czym poeta mierny

czy łachmyta

wypijmy

w porywach wiatru nie sposób czytać 

z nietrzeźwych oczu można

jedynie tonąć

bez twarzy

© Wihtkacy Zaborniak

wiersz na drogę

spotkamy się  

po przebyciu naszych dni

bez wstydu

uniesiemy głowy

między górami 

w dolinie drzew oliwnych

z uśmiechem rozmarzenia 

na ustach rozbijemy

obóz   

czystej radości

nie znajdziesz w tłumie

pędzonym na rzeź

do studni

by ukoić pragnienie 

drogą i prawdą

życiem

© Wihtkacy Zaborniak

narkomania kochania

bez ciebie

wiersz o miłości
niewiele znaczy jest niczym
bądź pestką

brzoskwini
która wyda smak
w twoim wnętrzu

obumrze by żyć
w milionach odsłon
spragniona

przyjdź

© Wihtkacy Zaborniak