List do zmęczonej

pielęgnuje ogród

miłości 

przy studni

wiadro bez dziury

zmęczona  podróżą

ugaś pragnienie 

zanurz usta

w wodzie 

chłodnej

pij

© Wihtkacy Zaborniak

Mrokiem objęci

Fot. Bata Bieniak

opuszczony dom 

wyje tęsknotą 
w odbiciu księżycowej szyby

czerstwy chleb
nagi chłód piersi

w konturach nocy
smukłe ramiona drzew

oczekujemy świtu
żaląc się do wiatru

© Wihtkacy Zaborniak

koszmary

ulotne sny

jak codzienny wydech

płuc

ustawiają się 

w kolejce przez gardło

powoli żółkną

niczym liść

odchodząc

pozostawiają zaciśnięte

dłonie

gdzieś

rodzą się nowe

w innym już ciele

©  Wihtkacy Zaborniak

pastorale

(…)złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść,

zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem aby owce

miały życie (…) Jn.10:9-11

przybieżeli do betlejem 
pasterze

grają sobie skocznie na lirze

chwała -
karmi się mlekiem i tłustym zwierzem

nie wiedząc co to być sytym

sercem przy stadach

skaleczonych

ból koić olejkiem

w dniach mrocznych

staliśmy się łupem

ślepych

psów niemych tradycji

pożądają z całej duszy

wina puchar rozpusty

półleżąc przy stole

lubią drzemać

nikt nie dogląda owiec

nie zna po imieniu

daremnie go wzywają

cuda cuda ogłaszają

 © Wihtkacy Zaborniak

do was zbrojni

pomniki obłudy

gwałtu i przemocy

 medali rzeźbionych heroizmem

przy lejach ciał skatowanych

kałuża krwi

w cenie chińskiej ironii

generałowie  bożyszcza

świata i sprawy

z zastępem anielskich demonów

szykujcie się na wojnę przesądzoną

© Wihtkacy Zaborniak

Listopadowo

zmęczeni

oczekiwaniem na śmierć

dmuchamy w cmentarnie

 zmrożone dłonie

wydatki na tradycję

pustoszą  kieszenie i głowę

krew zaczyna pulsować

od rodzinnych twarzy

ksiądz opowie  jeszcze jedną bajkę

jak  dobrze będzie w niebie

i o cholernej

wiekuistej światłości

© Wihtkacy Zaborniak

foto

.

ostatni toast

Fot. NAC | sygnatura 1-W-1995

dumna i pełna ludzkiej chwały

kojąc otwierasz nowe rany

niedościgniona w mszalnej winie

bezwstydna w zakazanym czynie

w kielichu ślady krwi znów wyschły

dla filozofii i tradycji

nowe ołtarze stawiasz wiernym

pomordowanym bezimiennym

już w komżach na ostatni guzik

zapiętych do mszy wiernie służy

pluton ad hoc egzekucyjny

w hostii armatni tłuszcz niewinnych

pieśnią zagrzewasz się do boju

nie wierząc ciału ufasz słowu

bożki od krucjat je wyciszą

tak że bezsilni nie usłyszą

obłudą kadzisz ołtarz święty

wznosisz pomniki ku pamięci

bezcześcisz zapłakane kwiaty

oto twój puchar podnieś napij

© Wihtkacy Zaborniak

Pinokio

„podobni do nich staną się ich twórcy”

  Ps.135:18

w zimowe wieczory

szukają ukojenia

skostniałe ramiona

boga wystrugali z drewna

dłutem żłobione serce

bezradnie czeka na cud

szczątkami nadziei

iskrzy aureola płomienie przyciągają

chciwe ręce

zmieni się tylko

bieg wydarzeń

głuche modlitwy

jeszcze dziś ulecą

wraz z dymem wizerunków świętych

gorzkie żale zaplątane w popioły

przybywajcie

© Wihtkacy Zaborniak

Przycinka

nie próbuj uparcie

przekonywać

do prawdy szczepić sady

plonem napełniać kosze

nie nagina się konarów

spróchniałym drzewom

choć zobaczy

nie uwierzy włożył palec

nadęty jak niewierny Tomasz

anielski ogrodnik dokona przeglądu

chwasty spali w ogniu

© Wihtkacy Zaborniak

Z odsieczą - życzliwość

stalowa pięść w

aksamitnej rękawiczce

burzy ściany na pozór

niepokonanych wrogości

głową

muru nie przebijesz

© Wihtkacy Zaborniak

Serce

w pochlebstwie własnych ust                         

otwiera gardła grób

ignorując trwogę zabija

wszelki lęk

zanim stanie się odważnym

kanibalem

© Wihtkacy Zaborniak

Układ handlowy

„Mówi głupi w swoim sercu: Nie ma Boga”.

(Psalm 14:1)BT

nie dotyczy trwogi

wtedy biegnę w podskokach
na odpustowe ciastka

z cukrem dają szansę na układ

handlowy

diabeł zaciera ręce

proboszcz spogląda ze zgrozą

jeśli nie zachłysnę się życiem

komu wybaczysz

królu złoty

czy byłbyś miłosierny

gdybyś nie darował

obaj czerpiemy przyjemność

z fabrycznego grzechu

popełnię

przebaczysz

© Wihtkacy Zaborniak

Billboard

słowa

uchylają okiennice na świat

namacalny i ten utracony

obnażając pochodzenie

nie otwieram ust

niemowę

można uznać za mędrca

wychwalać wschody i zachody

sądząc nie być osądzonym

© Wihtkacy Zaborniak

bez pożegnania

życie

szarpie o wieczność

nagiego ciała

zwiędły kwiat

po nim 
czarna bladź

zachowana na ogień siarki

unosi się w dymie

© Wihtkacy Zaborniak

Złote krążki

w końcu
przez chwilę zaznaję szczęścia

za chleb płacę złotem

zastanawiam się

czy stać mnie na więcej

kartkę z księżyca przesyła

pan Twardowski

© Wihtkacy Zaborniak

Zakazany owoc

cierpienie

szaleństwem pląsa

piachem

napełnia usta

ustawiam się

nad przepaścią

nie czuję smaku

© Wihtkacy Zaborniak

po drugiej stronie

kiedy marzenia

przymierają głodem 

z letargu budzi się

nadzieja

z upływem czasu

coraz bardziej wątła

chudnie w oczach

licząc kilogramy

ludzkiego zwątpienia

dźwiga ciężar złudzeń

© Wihtkacy Zaborniak

pod ochroną

rościsz sobie prawo do

bezpańskich pozostałości

rasy zapomnianej

których jeszcze

rękami niewinności

do śmierci nie doprowadziłaś

w schronisku poznałem

pewnego przyjaciela

odsiadywał wyrok

za podgryzienie gardła

swojego pana

nie staraj się o widzenie

© Wihtkacy Zaborniak

Operacja Projekt-or x7

Fot: Rafał Muszer

wśród wybuchów

granatu nocy

zadaję  ostatni cios 
rozpaczy

łuną światła oswajam
mosty obojętnych myśli

na pierwszej linii frontu

o świcie obwieszczę

kapitulacje roszczeń

© Wihtkacy Zaborniak

Niekarany bandyta

od kiedy

wymyślono słowo przepraszam 

śmierć
stała się bardziej uniwersalna

teraz wiem
dlaczego ludzie umierają
jedni na serce inni żołądek

sąsiad przepraszając rodzinę
pokonał Małysza z okna

doskonaląc zbrodnię 

© Wihtkacy Zaborniak

Na mocy krwi

od kiedy

Kain zamordował Abla

zabijam kamieniem

własne myśli

składam zadośćuczynienie

jestem Ablem

mam sześć tysięcy lat

żyję –

© Wihtkacy Zaborniak

List do Poety

nie będę samozwańcem

nigdy nie nazwę się wieszczem

jestem poezją odkryj mnie

 zastygnę wiecznym atramentem

z szat obłudy obnaż

nieponazywane nazwij

krwawiące wierszem zaszyj

sen o czymś lepszym w życie wmieszaj

postaw pieczęć

© Wihtkacy Zaborniak

Gdy mówisz po prostu bądź

dziś

zamykam

 w wieczność

dotyku spragniony

stawiam pieczęć

obecny duchem

w po ponad czasie

wypełniam pustkę

na nieśmiertelnie

© Wihtkacy Zaborniak

bilans

rozłożyłem  życie  

na śruby i podkładki

brakuje sprężyny

odbicia

przyszłość

coraz bardziej

w butelkach przeliczam

długi

topię w setkach

  © Wihtkacy Zaborniak

Alkoholowa prowokacja

Fot: KMC

tonąca korona rzeczpospolitej

zrodzi kolejny mit o

potworze wyłaniającym się

z pijanego morza

przy stole

gardłowo  ktoś śpiewa

jeszcze polska nie zginęła

© Wihtkacy Zaborniak

w oczekiwaniu na odwilż

tej zimy  

wcześniej wyniosło

się życie

nagie gałęzie

biją w szybę

przypominając o  istnieniu 

wspierając się krzykiem

wypełniam pustkę

łomotem

zziębniętego serca

© Wihtkacy Zaborniak

Matematyka wyższa

kiedyś

nie miałem pewności

czy jest nas dwóch

czy może jeden

co do trójcy ś.

trzech w jednym

jeden w trzech

skończyłem studia

z tytułem

wróg naiwności

na bruku

zwą mnie macho

© Wihtkacy Zaborniak

nie liczę na nic

Szymborska musi być szczęśliwa

na forum dostała dwa wiersze

ja bezlitośnie w pysk

życie nie pieprzy się ze mną

co najwyżej

liczę na nekrolog

żył lat 43

© Wihtkacy Zaborniak

notatka z frontu

w szkarłatnej szacie ociekających ust

słodkim kłamstwem

rozstawiasz

roszady z chwiejącym murem

zdradzone wody
pustoszą fosę

w poczuciu bezpieczeństwa

ignorujesz  trwogę

drżyj

nadchodzę  z wojskiem

© Wihtkacy Zaborniak

arka

buduję arkę

uszczelniam wiarę

wkładam

po dwie żywe myśli

w zbolałą skrzynię

pozostałości

dryfuję na powierzchni

stery trzymają kurs

tęsknie osiadam

na górach Ararat

© Wihtkacy Zaborniak

każdy ma cierń w ciele

Goliat

zakłada zuchwalstwa

pancerz

naprzeciwko

ustawiam się

w szyku bojowym

nie wątpiąc

pięć kamiennych myśli

wypuszczam z procy

krwawi czoło

odcinam głowę

miecz pozostawiam 

pokoleniom na trwogę

© Wihtkacy Zaborniak

Ucieczka z Alcatraz

kulą u nogi

brzemieniem na kark

wygodna dupa

prób dokonania

dziury w wodzie

ucieczek w nieznane

tworzonych półprawd

mam plan

przepłynę

© Wihtkacy Zaborniak

Głos z pudełka zapałek

kiedy byłem mały

oblewałem samochody

benzyną a nie moczem

matka darła mordę

głupcze

potem była nieskuteczna

kabloterapia

bólem zaciąga

śmierdząca rana

naiwność uczy

nie wkładać

łapy w ogień

w pudełku kilka zapałek

przeciętnych szans

czterdzieści osiem

© Wihtkacy Zaborniak