usiądź ze mną

nie mów, że wszystko będzie dobrze –

bo wiem, że nie zawsze jest

nie próbuj wyciągać mnie z dna

ani stawiać tratwy

z wielkich słów

nie ucz mnie

oddychać

gdy woda wsącza się w płuca

ciężka jak popiół

usiądź ze mną

w milczeniu,

w tej głębi,

gdzie nie dociera nikt

niech twoja obecność nie unosi –

tylko ogrzewa

nie potrzebuję ratunku

ani litości

potrzebuję świadka, który nie odejdzie

jeśli tu jesteś,

przyjacielu,

nie dotykaj lęku –

po prostu bądź

a może wtedy ten ciemny nurt

sam mnie poniesie

na głębokie wody

może dalej

niż teraz potrafię wierzyć

gdzieś pod powierzchnią

ryba światła czeka

z okiem skierowanym

do wewnątrz

aż ktoś ją nazwie

nadzieją

i tylko tyle –

tylko tyle wystarczy,

by żyć

najwięcej znaczy ten

kto zostaje

gdy nie mam już

nic

do

powiedzenia

© Witkacy Zaborniak, Z tomiku „Nie jestem wyjątkiem – wiersze terapeutyczne” PTP Gdansk 2025

Zapomniane Światło

na zewnątrz świat pulsuje,

migocze girlanda, świąteczna melodia

wchodzi w ściany, miesza się z ciszą.

w sklepie kolejki po szczęście na wagę,

dzwonki, sztuczne uśmiechy,

„wesołych świąt” wymawiane z przyzwyczajenia.

dom pełen światła,

pełen ludzi,

pełen planów,

a w tym wszystkim

czas kruszy się jak stara ozdoba –

czy ktoś zauważył?

ten, kto kiedyś był filarem stołu,

teraz został w kącie,

w opowieści urywanej przed snem.

stoi jak duch,

gdzieś na obrzeżu pamięci,

tak łatwo go nie dostrzec.

a ja mogłem być tym, który zapomni,

który idzie z nurtem,

ale siedzę tu,

z moim lustrem,

i nie wiem, czy cokolwiek się zmieni.

czy to moja wina,

że świat nauczył mnie ciszy?

czy to ja odpuściłem jego imię,

czy ono odpuściło mnie?

siedzę,

a obok migocze cień –

raz świeci, raz gaśnie,

jakby chciał przypomnieć:

radosne święta nie należą do wszystkich.

a jednak – mimo tego cienia,

mimo pustego krzesła naprzeciwko,

mimo ciszy, która boli bardziej niż słowa –

zachowuję w sobie radość.

nie tę głośną, sprzedawaną w paczkach,

ale cichą, drobną jak płatek śniegu.

radość z tego, że pamiętam.

że mogę być mostem,

choćby tylko dla własnych wspomnień.

świat biegnie dalej,

a ja zostaję,

ale w tej samotności jest coś,

co nie pozwala mi zgasnąć.

mam twoje zdjęcie,

które przypomina mi,

że nie jestem całkiem sam.

©Withkacy Zaborniak